Hoe kijkt de sector naar de belangrijkste uitdagingen en trends voor 2026? In deze tijdelijke rubriek delen marktexperts hun visie op de toekomst van batterijen, zonne-energie en energiemanagement. In deze laatste editie: de Solarbasterds, die blijven strijden voor slimmere zonnestroom en een energiesysteem dat werkt voor iedereen.

De markt voor zonne-energie is aan het puberen. De tijd van gratis terugleveren en blind groeien is voorbij, en dat is maar goed ook. We hebben te lang gebouwd op saldering als pleister op een structureel probleem: een energiesysteem dat nooit ontworpen is voor tweerichtingsverkeer. Nu die pleister loslaat, zien we wie er écht visie heeft en wie alleen goed kon rekenen met andermans subsidie.

De markt krimpt en dat is nergens voor nodig. Woningen, industriële daken, coöperaties, bedrijventerreinen en agrarische clusters bieden nog ruimte genoeg voor het opwekken van energie. Echter draait het niet om de kilowattuur, maar om de kilowatt flexibiliteit. Het tijdperk van “zoveel mogelijk panelen voor energieneutraliteit op papier per jaar” maakt plaats voor “zoveel mogelijk regie achter de meter”. Wie blijft hangen in terugverdientijden, businesscases en “kWh per jaar” gaat het verliezen van wie snapt hoe waarde zich verplaatst naar tijd en sturing.

Batterijen zijn daarin geen heilige graal, maar een pleister op de wonden, waar de wond onder gewoon blijft etteren. Batterijen dempen pieken, stabiliseren netten en maken lokale autonomie mogelijk. Maar de het vertrouwen in de sector blijft dun zolang we alles blijven meten in terugverdientijd, handelen op onvoorspelbare energiemarkten of dunne verkoopbeloftes. Energieopslag gaat pas vliegen als we afrekenen met het idee dat elke investering zich binnen vijf jaar moet terugverdienen. Denk in beschikbaarheid, in zekerheid, in systeemwaarde. Tot die mindset verandert, blijven we hangen in pilotland.

De struikelblokken? Software en verantwoordelijkheid. Iedereen roept “smart”, maar wie is er aansprakelijk als de batterij op het verkeerde moment ontlaadt of het net overbelast? En wie bepaalt de prioriteit: de prosument, de aggregator, of de netbeheerder? Zolang interoperabiliteit een Excel-oefening is en protocollen onder NDA zitten, gaan we geen schaal bereiken.

2026 wordt het jaar van de reality check. De hype is eruit, maar de behoefte aan zonne-energie is groter dan ooit. Alleen gaat het niet meer over kilowattpieken per dak, maar over veerkracht. Zonnepanelen zijn niet verdwenen; ze zijn volwassen geworden. De installateur wordt systeemintegrator, de omvormer wordt dataknooppunt, sturing van verbruikers en opwekkers is de kern. De batterij als allerlaatste puzzelstuk.

De volgende slag zit niet in meer hardware, maar in energie-management. We zien functies opkomen die balanceren tussen lokale autonomie en systeemverantwoordelijkheid: slim laden, piek-shaving, noodstroom, fasebalans, onbalanshandel, congestie-ontwijking. Allemaal prima — maar ze gaan pas werken als de data vloeien en samenwerken. En dat vraagt iets waar de energiewereld nog moeite mee heeft: vertrouwen.

De toekomst van solar is niet meer het dak volgooien, maar het net ontlasten. Geen race naar vermogen, maar naar intelligentie. Geen dozen schuiven, maar knoppen bedienen.
Want alleen door samen te sturen, te delen en te vertrouwen, krijgt die energietransitie echt richting.

En zolang oude reflexen sterker zijn dan nieuwe samenwerking, blijven wij maar één ding doen: keep fighting — for smarter solar, and a system that works for everyone.