Geld verdienen met je eigen laadpaal: slimme bijverdienste of wassen neus?

26.02.2026 Lenna van den Haak

Sinds begin 2026 kunnen ook particulieren geld verdienen aan het laden van hun elektrische auto met een eigen laadpaal. Wie thuis groene stroom in zijn auto stopt, kan die laadkilowatturen laten omzetten in zogeheten emissiereductie-eenheden (ERE’s), die vervolgens worden verkocht aan brandstofleveranciers. Het levert soms honderden euro’s per jaar op. Tegelijkertijd is het opnieuw een regeling die zich voegt bij een toch al complex speelveld van energieregels, certificaten en voorwaarden.

Van verplichting naar verdienmodel

De kern van het systeem is niet nieuw. Brandstofleveranciers zijn al jaren verplicht om hun CO₂-uitstoot te verlagen. Dat kunnen ze doen door schonere brandstoffen te leveren, maar ook door aantoonbare emissiereductie in te kopen. Nederland werkte met zogeheten HBE’s, Hernieuwbare Brandstof Eenheden. Deze zijn omgedoopt tot ERE’s, emissieredactie-eenheden.

Eén ERE staat voor 1 kilogram bespaarde CO₂. Deze zijn verhandelbaar in een register. Bedrijven die brandstoffen leveren moeten hun uitstoot terugdringen, zij kunnen ERE’s gebruiken om aan die verplichting te voldoen. Daardoor ontstaat er een markt, en dus ook een waarde en prijs aan die ERE’s. Wat nieuw is: ook particulieren mogen die reductie nu ‘inboeken’, waardoor zij keiharde cash op de rekening krijgen uitgekeerd.

Hoe werkt het?

Dat inboeken verloopt via gespecialiseerde dienstverleners die laadgegevens verzamelen, controleren en registreren bij de Nederlandse Emissieautoriteit (NEa). Op hun website staat een lijst met alle inboekdienstverleners uit Nederland. Het contract dat je afsluit, geldt voor minimaal één heel kalenderjaar. De bijbehorende ERE’s worden verkocht op de markt; de opbrengst gaat, minus kosten en commissie, terug naar de ev rijder. “Dit is geen subsidie en ook geen gratis geld van de overheid”, benadrukt Berend Breman, medeoprichter van inboekdienstverlener Laadloon. “Het geld komt uit een bestaand systeem waarin brandstofbedrijven móéten verduurzamen. Wij zorgen alleen dat particuliere laadsessies daarin meetellen.”

Extra regels, extra opbrengst

De regeling klinkt simpel, maar kent duidelijke voorwaarden. Een eigen laadpaal is vereist, mét een MID-gecertificeerde meter. Die meter is cruciaal, want alleen daarmee kan het stroomverbruik officieel worden vastgesteld. Niet elke bestaande laadpaal voldoet daaraan; soms is een nieuwe nodig. Daar wringt meteen de eerste kritische noot: dit verdienmodel vraagt om investeringen, kennis en administratieve stappen. “Het is een extra regeling boven op een al vrij ingewikkeld energiesysteem”, zegt EV- en innovatie-expert Jasper Engel. “Maar als je die infrastructuur toch al hebt, is het financieel eigenlijk zonde om niet mee te doen.”

Volgens Engel past de maatregel in een lange traditie van CO₂-handel. “CO₂ is al jaren verhandelbaar. Dit is daar een logisch vervolg op. Alleen schuift de complexiteit nu deels door naar de consument.”

Onzekerheid hoort erbij

Hoeveel het oplevert, verschilt per huishouden. De waarde van ERE’s is niet vast en beweegt mee met vraag en aanbod. Dat maakt het rendement onzeker. Breman is daar open over: “Op basis van de prijs van nú is het voor veel mensen aantrekkelijk. Maar ik kan niet beloven dat het over een jaar nog precies zo is.”

Toch zien beide experts het als een laagdrempelige extra inkomstenbron. Engel: “Het maakt bijna niet uit wat je precies verdient met die certificaten, je verdient er sowieso aan. Thuis laden blijft de goedkoopste manier van laden, met of zonder deze regeling.”

Wat kan het opleveren?

Bij een gemiddeld thuisladen van 40 kilowattuur per week en jaarverbruik van 2.080 kilowattuur, kom je uit op een opbrengst ERE´s, bruto (bij huidige marktprijzen): circa 200 euro per jaar.

Daar gaan nog kosten en commissie van de inboekdienstverlener vanaf. Netto blijft een paar tientjes tot honderden euro’s over, afhankelijk van prijs en aanbieder. Wie speciaal een laadpaal met MID-meter aanschaft (ongeveer 800 –900 euro exclusief installatie), kan die investering volgens experts vaak binnen 1 tot 3 jaar terugverdienen.

Ongelijkheid blijft een pijnpunt

Niet iedereen kan meedoen. De regeling bevoordeelt mensen met een eigen oprit, een eigen laadpaal en voldoende financiële ruimte. Huurders en mensen zonder privé-parkeerplek vallen buiten de boot. “Het is totaal niet eerlijk”, zegt Engel. “Maar er is op korte termijn geen realistisch alternatief. En dat het oneerlijk is, betekent niet dat je het moet laten liggen als je de mogelijkheid wél hebt.”

Tussenstap richting 2050

Volgens Breman moeten ERE’s vooral worden gezien als een tijdelijke schakel. De CO₂-reductiedoelen voor transport lopen verder op richting 2030 en 2050. “Het einddoel is emissieloos vervoer”, zegt hij. “Dit is één van de stappen die nú nodig is om daar te komen.” Voor particulieren betekent dat: opnieuw een stukje complexiteit, maar ook een kans om de eigen laadpaal iets harder te laten werken.

Wetgeving nog in beweging

Wie instapt, moet wel accepteren dat de regeling politiek gezien nog niet in beton is gegoten. Het wetsproces is begin 2026 nog niet volledig afgerond: de Eerste Kamer spreekt zich er 24 maart over uit en details worden uitgewerkt in lagere regelgeving. “Maar onzekerheid is er altijd”, relativeert Engel. “Ik ga ervan uit dat deze wet het haalt en dat de regeling met terugwerkende kracht vanaf januari 2026 geldt. Voor dit jaar betekent dat vooral: de richting staat vast, maar spelregels kunnen nog schuiven. Denk aan precieze voorwaarden, interpretaties van meetsituaties en de manier waarop registraties en machtigingen worden ingericht.” Geen reden om af te wachten, zeggen experts, maar wel iets om rekening mee te houden.